Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Księga Elfów


Elrond

Półelf Elrond (przyjaciel elfów i ludzi) zamieszkiwał Rivendell (był władcą tej krainy), miejsce nauki, radości i spokoju. Syn Earendila Żeglarza, brat Elrosa Tar-Minyatura, herold Gil-galada, powiernik Pierścienia Vilyi, najpotężniejszego z Trzech.
W czasach Pierwszej Ery Elrond mieszkał razem z Gil-galadem w Lindonie. Ostatni Przyjazny Dom (Imladris, Rivendell) założył po inwazji Saurona na Eriador. Wtedy to Elrond został wysłany z misją do Eregionu aby pomóc elfom-kowalom. Nie udało mu się uratować samego Eregionu, ale ocalił tych, którzy jeszcze pozostali. Wraz z nimi wycofał się do doliny ukrytej pod Górami Mglistymi i założył Rivendell. Mieszkał tam przez resztę Drugiej Ery i całą Trzecią Erę. Dzierżąc Vilyę, przekazaną mu przez Gil-galada, bronił Imladris przed wszystkimi, którzy chcieli go zniszczyć. Elrond pomagał Dunedainom, dając im schronienie oraz w potrzebie swoje wojska. W Ostatnim Przyjaznym Domu Elrond przechowywał dziedzictwo ich potomków: Pierścień Barahira, odłamki Narsila i Berło z Annuminas.
Na początku Czwartej Ery Elrond wypływa na Zachód za Morze spotykając się ze swoją małżonką Celebrianą, ale zostawiając na zawsze swoich synów Elladana i Elrohira oraz córkę Arwenę.

Elwe

Elwe był Elfem Teleri, jednym z najmożniejszych i najwspanialszych władców elfów. Po przebudzeniu Pierworodnych w Cuivienen, został wybrany przez Oromego jednym z trzech posłów, którzy mieli ujrzeć światło Dwóch Drzew Valinoru. Po powrocie z Amanu namówił większość Elfów do podjęcia Wielkiej Wędrówki na Zachód i wespół z Olwem prowadził ich. W Ossiriandzie Elwe udał się na spacer do lasu i tam zobaczył Melianę. Patrzyli na siebie przez długi czas. W międzyczasie wielu Telerich wraz z Olwem przeprawiło się przez Morze, choć niektórzy pozostali wierni Elwemu i wierzyli, że jeszcze do nich wróci. Tak się stało, kiedy Elwe ocknął się z transu.
Elwe ożenił się z Melianą. Zgromadził wszystkich Telerich w Beleriandzie i założył z nimi królestwo Doriath. Zwany był Elu Thignol, Szary Płaszcz. Krasnoludowie wydrążyli w skale dla Elu kamienny pałac Menegroth (czyli Tysiąc Grot) i napełnili bronią jego arsenał. Wówczas Meliana urodziła Thignolowi córkę, Luthien. Była ona najpiękniejsza z Dzieci Iluvatara.
Meliana za sprawą Elu otoczyła Doriath Obręczą Meliany. Kiedy Szary Płaszcz dowiedział się o bratobójstwie w Alqualonde, zamknął swe ziemie przed potomkami Feanora i zabronił używania w jego królestwie języka Quenya. Kiedy przybyli Edainowie, także zakazano im przekaraczać progi Doriathu, a jedynym, który je przestąpił był Beren. Thignol nie chciał oddać swej jedynej córki śmiertelnikowi. Zażądał za nią Silmarila, który posiadał Beren (opisane to zostało w Quenta Silmarillion). Z czasem coraz bardziej angażował się w Wojnach o Beleriand. Po upadku Nargothrondu Hurin dał Elu Thignolowi w podzięce Nauglamir, naszyjnik. Chcąc wstawić w niego Silmaril i najmując do tego krasnoludów, Elwe został przez nich okrutnie zabity.
Był najwyższy wzrostem spośród Pierworodnych i miał srebrne niczym księżyc włosy. Dzierżył Aranrutha, swój piękny miecz. Zwany przez Sindarów Elu Thignol, w Quenya jego imię brzmiało Elwe Sindacollo. Popularnie nazywany Szarym Płaszczem, Królem Szarą Peleryną, albo Ukrytym Królem.

Eol

Eol, zwany również Ciemnym Elfem (Moriquendi), był krewnym Thingola, króla Doriathu. Po rozciągnięciu Obręczy Meliany wokół tej krainy, przeniósł się poza jej obszar, do Nan Elmoth. Pozwolenie na zamieszkanie w tym miejscu otrzymał w zamian za ofiarowanie Thingolowi miecza Anglachel. W Nan Elmoth Eol został kowalem, utrzymywał dobre kontakty z krasnoludami ze wschodu. Stał się mistrzem w swoim rzemiośle, wynalazł między innymi bardzo wytrzymały metal - galvorn.
Był szlachetnym elfem, wielce uzdolnionym i bardzo bystrym, lecz bywał także zawzięty i wyniosły. Unikał Noldorów, gdyż obwiniał ich za zmącenie spokoju w Beleriandzie. Był samotnikiem, żył w głębokim cieniu, kochał noc i półmrok pod gwiazdami.
Około 300 roku poznał noldorską księżniczkę Aredhelę, poślubił ją i wkrótce narodził się ich syn Maeglin. Gdy Eol dowiedział się o ucieczce żony i syna do Gondolinu, natychmiast ruszył w pościg. W królestwie Turgona miał możliwość wyboru: żyć w Ukrytym Królestwie lub umrzeć. Eol uniósł się pychą i zażądał, aby pozwolono mu odejść z Aredhelą i Maeglinem, lecz prawo ustanowione przez Turgona na to nie pozwalało. Wściekły Eol usiłował zgładzić potomka zatrutym nożem. Zamiast syna uśmiercił Aredhelę, a sam został strącony z Caragdur. W ostatnich słowach przeklął Maeglina całym sercem.

Feanor

Feanor był najlepszym rzemieślnikiem spośród wszystkich Elfów. Jego największe osiągnięcie doprowadziło do klęski Morgotha, buntu Elfów Wysokiego Rodu oraz wprowadzenia wojny do Śródziemia. Wiedza, którą posiadał, przyniosła mu wielkie uznanie wśród Elfów Wyskiego Rodu z Eldamaru. Jego ród wykonał Palantiry (Kamienie Jasnowidzenia). Feanor z substancji zwanej silimą (sam ją wytworzył) wykuł trzy Silmarile, które zachowały w sobie blask Dwóch Drzew Valinoru. Simarile stały się przyczyną późniejszych wydarzeń.
Morgoth zatruł Dwa Drzewa Valinoru. W Amanie nastała ciemność. W czasie gdy Valarowie prosili o pomoc Feanora, aby ten użyczył Silmarili zawierających w sobie światło Dwóch Drzew, Morgoth zaatakował dom Feanora, rozbił skarbiec i Silmarile przepadły. Feanora opętał gniew i żądza zemsty. Powrócił on do Valinoru pewien swoich sił i wygłosił mowę opartą na kłamstwach Morgotha, ale przeciw niemu.
Potem Feanor wraz z siedmioma synami złożyli przysięgę. Noldorowie zbuntowali się i pod przywództwem Feanora i Finarfina wyruszyli z powrotem do Śródziemia. Po wielu trudach i wojnach większość Noldorów powróciła do Valinoru. Feanor zginął w Wojnie o Wielkie Klejnoty.

Finarfin

Był trzecim, najmądrzejszym synem Finwego i księciem Noldorów. Poślubił Earwenę z Telerich. Mieli piątkę dzieci, wśród których wyróżnili się Galadriela i Finrod. Finarfin nie chciał mieszać się w spory Noldorów i niechętnie zgodził się na pościg za Melkorem i Silmarilami. Zmienił jednak zdanie po Bratobójstwie w Alqualonde. Powrócił do Tirionu przez Wyrok Mandosa. Tam uzyskał przebaczenie Valarów i władzę nad Eldarami pozostałymi w Błogosławionych Krainach. W czasie Wielkiej Bitwy poprowadził swój lud do Śródziemia.

Finduilas

Finduilas była księżniczką Noldorów i córką Orodretha. Przez Gwindora zwana Faelivrin. Zanim Turin przybył do Nargothrondu, kochała Gwindora, z wzajemnością, lecz później pokochała Turina. Po śmierci Gwindora to właśnie on miał się nią zaopiekować.
Finduilas jednak została schwytana przez orków podczas ich napaści na Nargothrond, a Turin, zauroczony przez smoka Glaurunga, nie uwolnił jej, lecz ruszył do Dor-lominu.
Księżniczka zginęła z rąk orków, kiedy ci wpadli w zasadzkę Haladinów z lasu Brethil. Lud ten pochował ją na Haudgh-en-Elleth.


Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl