Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Łuk


Długie łuki dawały możliwość niezwykle dalekiego zasięgu strzału, dzięki czemu elfi łucznicy mogli eliminować większość wrogów, zanim ci znaleźli się na dogodnej pozycji, by oddać strzał. Aby zwiększyć donośność łuku, elfowie bardzo starannie wybierali drewno na łuczysko, najczęściej używając cisu, lecz czasem również dębu. Drewno przesycali żywicą i długo sezonowali, aby usunąć z niego wszelką wilgoć. Następnie, za pomocą toporka i noża, rozpoczynali powolny proces uwalniania kształtu łuczyska z drewna. Przez cały czas elfi rzemieślnicy przyuczali wykonywany łuk do krzywizny, gnąc i uelastyczniając włókna łuczyska. Po zakończeniu tego procesu łuk był impregnowany i delikatnie zdobiony złotem we wzory liści winorośli.
Elfowie wytwarzali łuki możliwie jak najdłuższe. Jednak, by broń była skuteczna i nie ograniczała szybkości łucznika, nie mogła być dłuższa niż dwie długości jego ramienia, co oznaczało, że łuk był równy wzrostowi łucznika. W przypadku długiego łuku istotne znaczenie miał również stosunek długości naciągu, długości łuczyska i ilości energii, jaką łuk mógł zmagazynować. Jeśli łuk był zbyt długi, łucznik nie mógł go odpowiednio napiąć, gdyż jego ramię było po prostu zbyt krótkie, lecz jeśli był zbyt krótki, nadmierne naciągnięcie cięciwy przeciążało drewno. Do długiego łuku niezbędne były długie strzały, inaczej pełne naciągnięcie łuku nie byłoby możliwe. By uzyskać odpowiednią długość strzał, jasne drewno należało zeszlifować do stosunkowo niewielkiej średnicy, co pozwalało zachować mały ciężar i daleki zasięg. Stalowe groty o szerokich liściach były wydłużone i wdzięcznie zwężały się od szerokiej nasady do mocno naostrzonego końca. Lotki również były długie, wykonane z białych piór łabędzia, ptaka otaczanego przez elfów wielką czcią. Każda strzała była swoistym dziełem sztuki wielkiej piękności; lecz jednocześnie była zabójczo skuteczna nawet na dużą odległość: raz wystrzelona, nigdy nie chybiała celu, mogła przebić zbroję i zawsze wystarczyła jedna, by zadać śmierć.
Kołczany wykonywano z niebieskiej tkaniny i wzmacniano ozdobnymi paskami skóry. Mocowano do nich skórzane pasy zapinane na metalową klamrę.

Łuk Legolasa

Do Rivendell Legolas przywiózł ze sobą łuk wykonany z ciemnego drewna, prawdopodobnie z cisu, który sam wykonał w Mrocznej Puszczy. Z pozoru był to łuk o prostej konstrukcji, wyrzeźbiony z jednego kawałka drewna na modłę numenorejską, lecz ozdobiony złotym motywem liści bluszczu. Łęczysko nie było szczególnie długie, po naciągnięciu jego długość wynosiła około 60 cali. Łuk ten bez trudu wystrzeliwał strzałę na odległość 250 jardów. Jednak elfi łucznicy z Mrocznej Puszczy nie potrzebowali broni o tak dużym zasięgu strzału. Strzały z Mrocznej Puszczy miały 30 cali długości, były dość grube, pomalowane na ciemny brąz, aby pasowały do łuku, opatrzone w długie myśliwskie groty, bardziej przypominające ostrze iglicy, dzięki czemu wnikały głęboko zarówno w zbroję, jak i w ciało. Zielone pióra pochodziły od dzikiego ptactwa. Strzały elf nosił w drewnianym kołczanie, pomalowanym, pokrytym żywicą, która nadawała mu głęboki połysk, i ozdobionym grubą, złotą oprawą.
Łuk, podarowany Legolasowi w Lórien, był cudownym dziełem sztuki: wydawało się, iż tworzy go jeden kawałek drewna mallornu, a rzeźbienia sprawiały, iż zdawał się być pokryty pnączami i liśćmi odrobinę jaśniejszej barwy niż łęczysko. Mierzył około 68 cali po naciągnięciu i podobno mógł z wielką celnością wyrzucać strzały na odległość 400 jardów. Jeśli prawdą jest, że cięciwę uszlachetniał złoty włos Pani Galadrieli, opowieści te mogą być prawdziwe. Drewno z mallornu posiadało niezwykłą właściwość: pomimo większej długości i zasięgu łuku siła potrzebna do jego naciągnięcia wynosiła 150 funtów, tej samej siły wymagały łuki z Mrocznej Puszczy.
Legolas nosił łuk w skórzanych łubiach, przywiązanych do kołczana rzemieniami. Strzały z Lórien miały około 40 cali długości. Wykonano je w charakterystycznym dla Lórien stylu: zielono-złote opierzenie z lotek indyka przycięto w kształt rombu, promienie pomalowano na zielono, zaś grotom o długich tulejkach nadano kształt liścia mallornu. Nie były ciężkie i zadawały wielkie i głębokie rany. Z powodu dużej siły strzału elfowie wzmacniali osady kością lub specjalnym rodzajem krzemienia, który można było znaleźć tylko w Celebrancie.
Drewniany kołczan z Lórien powleczono inkrustowaną złotem skórą, ozdobioną motywem pawia, ptaka bardzo rzadkiego w Śródziemiu, a jego wylot opatrzono w złote zapięcie. Mógł pomieścić około dwóch tuzinów strzał. Legolas przymocował kołczan do uprzęży, na którą składał się system pasków wokół ramion i torsu, co zapobiegało jego przesuwaniu się w czasie jazdy konnej i biegu. Elf miał wypracowany precyzyjny i szybki ruch ręką za ramię po strzałę, więc musiały znajdować się zawsze w tym samym miejscu.

Łuki elfów z Lorien

Łuki Galadhrimów były prawdopodobnie najpiękniejsze, a z pewnością najmocniejsze w całym Śródziemiu. Wykonano je z legendarnych drzew mallornu, które rosły jedynie w Złotym Lesie Lórien. Ich twarde drewno, srebrzystobiałej barwy, po wysuszeniu stawało się ciemnozłote. Następnie poddawano je stopniowemu podgrzewaniu, wyginając w mocne, kręte linie charakterystyczne dla Elfów Leśnych. Siedmiostopowe łęczysko zabezpieczono żywicą mallornów i pozłacano w elegancki, wypukły deseń z wijąących się złotych liści, odchodzących w obie strony od skórzanego majdanu. Retrorefleksyjne końce łęczyska także pozłacano i opatrzono ostrogą. Łuk był za długi, aby można go było całkowicie naciągnąć, lecz elfowie i tak napinali cięciwę dalej aniżeli do oka. Wymagało to ogromnej siły ramienia i wielu lat treningu, ponieważ łuk taki wymagał siły naciągu co najmniej 150 funtów. Powiadano, że w cięciwy wplatano pojedyncze pasma elfich włosów, co przydawało im mocy, a strzale celności. Połączenie wewnętrznej sprężystości drzewa mallornu, siły ramion i doskonałego wzroku elfów sprawiało, że Galadhrimowie mogli wystrzelić strzałę z milimetrową dokładnością i na wielką odległość, być może nawet na ćwierć mili lub dalej.
Strzały z jasnego drewna miały prawie cztery stopy długości, wykonywano je z niemalowanego jesionu lub z drobnych gałązek mallornu. Miały długie, złote, szerokolistne groty przechodzące w długą tuleję. Zadziory nadawały grotom subtelny wygląd liści mallornów i raniły głęboko wroga, nawet jeśli chroniła go zbroja. Galadhrimowie wykańczali strzały długimi, wykonanymi z piór białej gęsi lub łabędzia lotkami, zręcznie przymocowując je do promienia jednym spiralnym kawałkiem złotego drutu. W tym czasie tylko strzały z Lórien miały spiralne upierzenie, możemy zatem sądzić, że tylko elfowie potrafili wykonać strzały obracające się w locie, znacznie celniejsze niż zwykłe. Aby siła cięciwy nie strzaskała strzały, jej osadę wzmacniano rogowymi wkładkami. Konstrukcja kołczana niewiele różniła się od tej, której używano 3000 lat wcześniej - wykonywano go ze skóry, obejmował mniej więcej połowę długości strzały, i jego wylot wycinano w kształcie dwóch splecionych liści. Elfowie z Lórien ozdabiali je dodatkowo wytłaczanym motywem złotych liści, który widniał także na wszystkich częściach ich zbroi.



Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl