Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Miecz


Miecze elfów były jedyne w swoim rodzaju w całym Śródziemiu. Miecz miał zwykle niewiele ponad pięć stóp długości. Miał kształt wydłużonego S. Trzon stanowił połowę całkowitej długości broni, owinięta skórą rękojeść zdobiona była złotym motywem liści, spowijającym ją od głowicy po jelec. Taka długość rękojeści była dostosowana do techniki dwuręcznego trzymania miecza - jedna dłoń tuż pod jelcem, druga nad głowicą. Tak szeroki chwyt pozwalał na osiągnięcie maksymalnej rotacji przy uderzeniu z półobrotem, które było charakterystyczne dla ich stylu walki. Atakujący elf obracał ramionami wkoło w dwóch przeciwległych kierunkach, prowadząc szerokie ostrze po trajektorii pod bardzo ostrym kątem. Kiedy przeciwnik znajdował się w zasięgu broni, elf opuszczał lekko niżej położoną dłoń, aby zwiększyć odległość, jaką musi przebyć koniec sztychu, po czym całą siłę zamachu przenosił na ramię bliższe ostrzu, tnąc ciało przeciwnika. Ostrze przechodziło przez ciało wroga i elf błyskawicznie zamykał ruch w dół, obracał rękojeść, przygotowując miecz do kolejnego ataku na nieszczęsną ofiarę lub następnego przeciwnika. Zwinność elfa sprawiała, że atak był przerażająco szybki- zanim ork się obejrzał, już leżał w kałuży krwi i własnych wnętrzności.

Hadhafang

Elrond otrzymał Hadhafang - miecz noszony przez niego w czasach Ostatniego Przymierza - od ojca, Erendila, który z kolei dostał go od swej matki, Idril, córki króla Turgona z Gondolinu. Głownia miecza była zakrzywiona, zaostrzona wzdłuż dolnej krawędzi, zwężająca się w ostry sztych. Z górnej krawędzi wyrastał tuż powyżej rękojeści niewielki ząb stanowiący zarazem jelec, a drugi, podobny, znajdował się mniej więcej o szerokość dłoni dalej, na dolnej krawędzi głowni, na końcu zastawy, co pozwalało Elrondowi uchwycić miecz i wyciągnąć go z ciała wroga. W czasie bitwy Elrond walczył zarówno sztychem, jak i ostrzem, stosując wirujące, koliste ciosy znane wszystkim elfim szermierzom. Hadhafang w Sindarinie znaczy "ten, przed którym rozstępuje się tłum". Na ostrzu widniała inskrypcja:

Aen estar Hadhafang I chatholhen,
thand around dan I thang an I arwen.

A znaczy to:

To ostrze zwane jest Hadhafang,
szlachetna obrona szlachetnej damy w obliczu tłumu wrogów.

W Rivendell Elrond umieścił Hadhafanga w wielkiej sali wraz z Aiglosem i szczątkami Narsila. Pierwsza używała miecza Idril, Arwena wzięła go, wyruszając w filmie na spotkanie Aragorna i hobbitów. Obie były elfimi księżniczkami, które poślubiły śmiertelników.

Białe noże Legolasa

Do sajdaka za pomocą rzemieni przymocowane były dwie pochwy na dwa długie noże. Znano je jako Białe Noże, prawdopodobnie z powodu jasnego jesionowego drewna, z którego wykonano rękojeści. Miały nieco mniej niż dwie stopy długości, w tym mniej więcej osiem cali przypadało na rękojeść. Zachwycały elfimi inkrustowanymi motywami winorośli, podobnie jak miecz Elronda, Hadhafang. Również, jak ten słynny miecz, miały brązowe jelce i głowice mocowane ukośnie na trzonie, dopasowane do dłoni. Szesnastocalowe ostrze wykonano z najlepszej stali, bogato ozdobiono brązem i wytrawiono w skomplikowany wzór pnączy i winorośli. Każdy z noży zahartowano jedynie w dolnej części. Końce ich ostrzy wydłużono i naostrzono, tak, że Legolas mógł ich używać do krótkich cięć, jak i szybkich pchnięć. Nie nosił miecza i w walce używał obu noży naraz - prawdopodobnie był prawo- i leworęczny.

Miecze elfów z Lothlorien

Elfowie z Lóthlorien walczyli mieczami niewiele różniącymi się od noszonych przez Noldorów w okresie Bitwy na Równinie Dagorlad. Doskonałą konstrukcję elfiego miecza Drugiej Ery później wiernie powtarzano, kiedy produkowano nowy egzemplarz. Elfowie, którzy wyruszyli do Helmowego Jaru, prawdopodobnie mieli krewnych, którzy walczyli z armią Saurona, a zatem mogli odziedziczyć broń, kiedy właściciel miecza odpłynął na Daleki Zachód. Na połowę pięciostopowej długości miecza przypadała rękojeść, głownia była stosunkowo szeroka w stosunku do długości, ostra tylko wzdłuż jednej krawędzi i cięższa na sztychu, ze zbroczem, które ciągnęło się na całej długości górnej części klingi. Krawędź tnąca nie zwężała się, jak w typowym ludzkim mieczu, lecz zakrzywiała się w górę ku sztychowi, częściowo w celu wzmocnienia klingi na całej długości, a częściowo w celu przedłużenia tnącej części ostrza. Kształtem sztych przypominał zatem raczej ćwierćkole. Elf trzymał jedną dłoń przy głowicy, drugą przy jelcu i kręcił mieczem - sztych, najszybciej poruszająca się część głowni, ciął ciało przeciwnika jak tasak i musiał być dość mocny, aby wytrzymać zderzenie ze zbroją przy dużej prędkości. Miecz Haldira, podobny do Hadhafanga, szlachetnej broni Elronda z Rivendell, był jednak większy i miał grubsze ostrze - ozdobione nie runami, lecz motywem roślin wyrastających ze zbrocza.
Piękną pochwę elfiego miecza, wykonaną z drewna ze Złotego Lasu o barwie ciemnego miodu, inkrustowano złotymi literami tengwaru. Prawdopodobnie była zawieszona na rzemieniach podtrzymujących kołczan oraz na pasie. Była zbyt długa, by nosić ją u boku - miecz dobywano przez ramię, zamiast prostopadle do ciała. Elf sięgał przez prawe ramię, aby wyciągnąć strzałę, i przez lewe, aby dobyć miecza.

Anduril

(Q. "płomień zachodu") Miecz Aragorna II, wykuty ze szczątków Narsila przez elfich kowali w Rivendell, w 3018 roku Trzeciej Ery. Na jego ostrzu był wzór: Siedem Gwiazd (znak Elendila) między Półksiężycem (znak Isildura) i Promienistym Słońcem (znak Anariona) oraz wiele runów. Ze względu na swą przeszłość i tego, kto się nim posługiwał, a także z powodu swego wielkiego blasku, Anduril szybko stał się słynną bronią. Zwany w westronie Płomieniem Zachodu. Znany też jako Miecz, Który Został Złamany, i Miecz Ponownie Przekuty.
Tak potężna i elegancka broń siłą, zasięgiem i szybkością odpowiadała elfiemu stylowi walki Aragorna, który wiele lat uczył się sztuki walki wśród elfów, w Rivendell. Strażnika Północy cechowały niezwykle wyostrzony zmysł równowagi i doskonała koordynacja ręki i oka. Aragorn wykorzystywał siłę ciosu przeciwnika i zwracał ją przeciwko niemu, wysoko parując cios i zmieniając jego kierunek długą i mocną klingą miecza. Długa rękojeść miecza została podzielona stalowym pierścieniem i zależnie od metody ataku Aragorn mógł walczyć, trzymając go jedną bądź dwiema rękami. Miecz wyważono charakterystyczną głowicą.
Prosta pochwa miecza wyposażona została w dodatkowy niewielki futerał na nóż, który służył Aragornowi do codziennych prac, takich jak oprawianie zwierzyny, cięcie drewna na rozpałkę, rzemieni lub sznurka.

Anglachel

(S. "żelazny-płomień") Miecz z żelaza meteorytowego, jeden z dwóch wykutych przez Eola, ofiarowany Elwemu w zamian za zgodę na zamieszkanie w Nan Elmoth. Mimo ostrzeżenia Meliany, że jest w nim przewrotność Eola, Beleg wziął Anglachela ze zbrojowni w Menegroth, wyruszając po raz drugi na poszukiwanie Turina, Turin zaś nieświadomie zabił nim Belega.
Turin w Nargothrondzie dał ten miecz do przekucia i nazwał Gurthangiem. Pod imieniem Mormegila dokonał tym ostrzem wielkich czynów, lecz także nierozważnych, bezsensownych mordów, aż w końcu zwrócił je przeciw sobie. Gurthang pękł, zabijając go, a jego szczątki złożono obok ciała Turina.
Anglachel był czarny i bardzo twardy; ostrze przekutego Gurthanga lśniło bladym płomieniem. Miecz ten był niewątpliwie obdarzony świadomością.

Angrist

(S. "żelazo-rozcinacz") Nóż wykonany przez Telchara z Nogrodu, który Beren zabrał Curufinowi i użył do wyłuskania Silmarila z korony Melkora. Ostrze złamało się przy próbie wyjęcia drugiego klejnotu. Jak na to wskazuje nazwa, Angrist mógł z łatwością ciąć nawet żelazo.

Glamdring

(S. "młot na wroga") Glamdringa - długi, dwuręczny miecz - najlepsi kowale wykuli niegdyś dla króla Noldorów, Turgona. Jak przystało na królewski oręż, był szczytowym osiągnięciem sztuki snycerskiej elfów. Po upadku Gondolinu sławny miecz zagubił się i odnalazł go Gandalf, 1000 lat później, w skarbcu trolla. W tym samym miejscu Bilbo Baggins, podróżujący z Thorinem i kompanią krasnoludów, natrafił na Żądło, sztylet, który po latach podarował Frodowi. Podobnie jak przy większości elfich ostrzy, głownia Glamdringa miała subtelny, wydłużony kształt liścia, a jego jelec ozdobiono sindarińskim napisem:

Turgon aran Gondolin tortha, Gar a matha I vegil Glamdring
Gud Daedheloth, Dam an Gamhoth

A znaczy to:

Turgon, król Gondolinu dzierży, posiada i nosi miecz Glamdring,
Wróg królestwa Morgotha, młot na orków.

To zaklęcie ochraniało dłoń szermierza przed uderzeniem. Uchwyt miecza wykonano z kawałka drewna osadzonego na metalowym trzpieniu, i owinięto ciasno skórą zabarwioną na niebiesko na elfią modłę, po czym spięto mocno pierścieniami brązowego drutu. Głowica Glamdringa była niezwykle duża, ale niezbędna, aby cały długi miecz był dobrze wyważony.
Glamdring był w zasadzie mieczem dwuręcznym, lecz wykonanym z taką finezją i kunsztem, że Gandalf mógł nim władać jedną ręką. Inskrypcje runiczne dodawały mocy i tylko dzięki nim Gandalf mógł pokonać Balroga na szczycie Zirak-zigil. Gandalf nosił miecz przez cały okres Wojny o Pierścień, z wyjątkiem tego dnia, kiedy odwiedził Sarumana w Orthanku - być może jakieś przeczucie nakazało mu pozostawić Glamdringa w Rivendell. Jednak po klęsce Saurona i koronacji króla Elessara odłożył go, wraz z całym brzemieniem, jakie przyjął na swe barki, i pożeglował na Zachód. Uważa się, że przez jakiś czas Glamdring był dziedzictwem elfów z Mrocznej Puszczy, lecz później oddano go pod opiekę królowi Elessarowi, a teraz spoczywa w skarbcu Minas Tirith.

Żądło

Bilbo znalazł sztylet zwany Żądłem w jaskini trolla, a następnie ofiarował go Frodowi. Przez krótki okres nosił go również trzeci hobbit. Czerwona Księga powiada, że kiedy Frodo padł ofiarą knowań Golluma i okrucieństwa orków, Sam wziął w dłoń sztylet i odbił swego pana. Żądło było pradawnym ostrzem, wykutym przez elfów w Pierwszej Erze, zagubionym podczas Upadku Gondolinu, gdy zginął król Turgon i znikł Glamdring. Charakterystyczne, iż oba te ostrza zginęły w tym samym czasie i po dwóch pełnych erach zostały odnalezione. Być może działały tu jakieś siły, które sprawiły, że znalazły się one w rękach Bilba i Gandalfa.
Pierwotny właściciel Żądła z pewnością używał go jako sztyletu, lecz dla hobbitów stanowiło ono całkiem odpowiedni miecz. Na klindze i jelcu Żądła widnieją następujące słowa, które przydają mu siły i magii:

Nazywam się Żądło
jestem zgubą dla pająka

Jak wszystkim przedmiotom stworzonym przez elfów, Żądłu nadano kształt naśladujący naturę - jego głownia zwęża się łagodnie, przybierając kształt liścia, grań biegnąca na całej jej długości przypomina łodygę. Drewniany trzon inkrustowano srebrem w wijące się liście i pnącza. Sztylet prawdopodobnie należał do elfa wysokiej rangi, gdyż nic nie dorównywało kunsztowi jego wykonania, a klinga należała do najostrzejszych w Śródziemiu. Skórzaną pochwę wzmocniono metalem i ozdobiono motywami roślinnymi.
Jak wszystkie elfie ostrza, Żądło świeciło niebieskim blaskiem, kiedy w pobliżu znajdowali się orkowie. Kiedy Frodo i Sam stanęli przed potworną pajęczycą, Szelobą, czającą się w jaskini, sztylet w pełni ukazał swoje magiczne właściwości. Gdyby nie Żądło, nadzieje Wolnych Plemion Śródziemia upadłyby. Zanim Frodo odpłynął na Zachód na Ostatnim Statku Elfów, podarował Żądło Samowi, który od tej pory przechowywał je jako rodzinną pamiątkę.



Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl