Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Księga Siedzib


Alqualonde

Alqualonde oznacza w języku quenejskim Łabędzią Przystań. Był to port wybudowany przez Telerich tuż po ich przybyciu do Amanu, który swoją nazwę wziął od pięknych statków w kształcie łabędzi. Ponieważ znajdował się on w Amanie, nie był świadkiem zbyt wielu wydarzeń, jedno jednak sprawiło, że nazwa Alqualonde przez długi czas kojarzyła się (i nadal się kojarzy) ze zdradą i przelewem krwi. To właśnie tutaj doszło do Bratobójstwa. Kiedy bowiem Feanor złożył swoją straszną przysięgę i odszedł z Tirionu, zapragnął dostać się do Śródziemia łabędzimi statkami Telerich. Ci jednak próbowali go powstrzymać. Kiedy żadne namowy nie odniosły skutku, Feanor kazał zająć statki siłą. Doszło do regularnej bitwy, w której Teleri musieli przegrać. Wielu Elfów zginęło, a pamięć tego wydarzenia na długo zatruwała wzajemne stosunki obu szczepów.
Co się tyczy samego miejsca, wiadomo tylko tyle, że bramę wejściową do przystani stanowił naturalnie ukształtowany łuk skalny i że miasto było rzęsiście oświetlone przez ogrom latarni. W Przystani władał Olwe, brat Elwego, Szarego Płaszcza.

Doriath

Królestwo elfów rządzone przez króla Elu Thingola (Elwego) i królową Melianę. Meliana opasała Doriath magiczną obręczą czarów, której nikt nie mógł przekroczyć bez jej wiedzy i zgody. Historia zna tylko jeden wyjątek (Beren).
Kraj ten dzielił się na dwie części: tą opasaną obręczą Meliany (tam znajdowała się stolica, Menegroth), oraz tą poza obręczą, np. las Brethil. W Brethilu osiedlił się lud Halethy. Thingol najpierw chciał wypędzić ludzi ze swego królestwa, ale Finrod, syn Finarfina wstawił się za nimi. Księżniczką Doriathu była Luthien Tinuviel, najpiękniejsza wśród dzieci Iluvatara. Z nią ożenił się Beren Jednoręki. W Doriath przetrwało wiele tradycji, nie praktykowanych już w "zanoldorzonym" Beleriandzie (do Doriathu Noldorowie wstępu nie mieli).
Kiedy Thingol został zabity, Doriath zaczął się chylić ku upadkowi. Wtedy mniej więcej pojawił się tam wnuk Thingola, Dior. Został zabity przy zniszczeniu Doriathu, pod koniec Pierwszej Ery, ale wcześniej żona, Nimloth urodziła mu córkę, Elwingę. Elwinga uciekła z plądrowanego przez orków Doriathu, unosząc Silmaril. Trochę później zaczął on świecić na niebie jako gwiazda, na czole Earendila Promiennego.

Gondolin

Ukryte królestwo Turgona, położone na równinie Tumladen, otoczone górami. Gondolin posiadał siedem bram, z czego siódmą wykonał Maeglin, królewski siostrzeniec, po powrocie z Nirnaeth Arnoediad. W czasach swojej świetności królestwo przypominało Tirion na wzgórzu Tuna.
Jego największymi skarbami były podobizny dwóch drzew wykonane przez Turgona oraz Idril Celebrindal, przechowywano tam też czarny miecz Eola, który ciął nawet mithril. W Gondolinie żyli Sindarowie i Noldorowie.
Jest pewna legenda, choć w różnych wersjach, że w Gondolinie powstał Elessar, kamień silmariloidalny. Według jednej z notatek Tolkiena, jest to ten sam Elessar (zielony kamień), który Galadriela ofiarowuje Aragornowi w Lothlorien (Drużyna Pierścienia). Łącznie trzech śmiertelników widziało Gondolin: Hurin i Huor, oraz Tuor, syn Huora. Idril, piękna córka Turgona pokochała Tuora, i wyszła za niego za mąż. Ich dzieckiem był Earendil Promienny. Miłość Idril i Tuora wzbudziła zazdrość Maeglina, który w duchu też pragnął mieć Idril za żonę. Doprowadziło to do upadku Gondolinu. To królestwo musiało upaść, zgodnie z klątwą Mandosa, lecz dzięki pomocy Ulma przetrwało bardzo długo i dało elfom nadzieję. Nadzieją tą był żeglarz Earendil, który wyruszył błagać Valarów o przebaczenie. Wiele skarbów z Gondolinu było przechowywanych w Numenorze i w Gondorze.

Lothlorien

Lothlorien było ukrytym królestwem elfów pomiędzy Celebrantem a Anduiną. Mieszkały tam elfy leśne, Sindarowie i Noldorowie. Za pierwszego króla uważa się Amdira, za drugiego Amrotha. Po śmierci Amrotha jego miejsce zajęli Galadriela i Celeborn, jednak nie przyjmując tytułów królewskich. Przeprowadzili Lothlorien przez Wojnę o Pierścień nietknięte, będąc jego opiekunami.
Bardzo niewielu śmiertelników wiedziało o istnieniu Lothlorien. Orkowie, choć wiedzieli, że są tam elfy, nie śmieli wchodzić w las - tam zatrzymał się czas i władza elfów stała się bardzo silna. W Caras Galadhon, stolicy Lothlorien, przechowywano wiele skarbów, takich jak Nenya, zwierciadło Galadrieli czy Elessar. Nazwę Lothlorien tłumaczy się jako Kwitnące Lorien, tak jak ogrody Lorien w Valinorze. Nazwę zaczerpnięto od piękności obu tych cudów przyrody.
Lothlorien miało też duże znaczenie strategiczne, jako najdalej wysunięta na wschód siedziba Elfów Wysokiego Rodu. Utrzymywało ono stały kontakt z Rivendell. Po zakończeniu Wojny o Pierścień z Lorien wyruszyła ogromna armia, pod wodzą Galadrieli i Celeborna, która zburzyła Dol-Guldur. Legenda mówi, że to Galadriela rozbiła w drobny pył mury zdobytej twierdzy Nazguli.

Mroczna Puszcza

Wielki las, na wschód od Anduiny, rozciągający się od Ered Mithrin (Gór Szarych) aż na wysokość Lórien, zwany do 1050 roku TE (Trzeciej Ery) "Wielkim Zielonym Lasem" lub "Wielką Zieloną Puszczą". Na Północy mieściło się Leśne Królestwo Thranduila, a w środkowej części mieszkali Leśni Ludzie i Beorningowie.
Gdy około 1050 roku TE na południu została wybudowana wieża Dol Guldur, na las padł cień. Wraz ze wzrostem potęgi Saurona, osiadłego w wieży, rozmnożyły się czarne wiewiórki, orkowie oraz wielkie pająki. Las nazywano wtedy "Mroczną Puszczą" (sind. "Taur E-Ndaedelos" czyli "Las Wielkiego Strachu"). Stara Leśna Droga była nieużywana, lecz w 2941 roku TE przeszła nią drużyna Thorina Dębowej Tarczy (patrz Hobbit). Po drodze napotkali wyniki mroku Dol Duldur: zaczarowaną rzekę, wielkie pająki, uczucie zagrożenia oraz ciemność.
Po Wojnie o Pierścień, w 3019 roku TE Mroczną Puszczę oczyszczono i przemianowano na "Eryn Lasgalen" (sind. "Las Zielonych Liści"). Na początku Czwartej Ery południowa część lasu była rządzona przez Celeborna i nazwana "Wschodnim Lórien".

Rivendell

Rivendell, inaczej zwane również Ostatnim Przyjaznym Domem na wschód od Morza,a w Sindarinie Imladris, zostało założone przez Elronda w 1697 roku Drugiej Ery. Dolina, w której wybudował on Rivendell, posiadała strome zbocza i była chroniona jego magią. Rivendell stało się azylem Eldarów. To tutaj zbiegli Gwaith-i-Mirdain po zniszczeniu Eregionu, tu znaleźli spokój tacy wodzowie jak Gildor i Glorfindel.
Imladris przetrwało wojnę z Angmarem i wojnę z Sauronem dzięki wielkiej mocy zamieszkujących tam Eldarów. Przez całą Trzecią Erę Elrond wspierał także Dunedainów w potrzebie. W Rivendell wychowywali się wszyscy wodzowie Dunedainów, poczynając od Valandila. W czasach pokoju był to ośrodek wiedzy, gdzie zawsze można było poprosić o pomoc i radę.
Po Wojnie o Pierścień Elrond i wielu innych Elfów odpłynęło za Morze. W Imladris pozostali Elladan i Elrohir, potem dołączył do nich również Celeborn. Nie wiadomo, czy i, jeśli tak, to kiedy, Rivendell ostatecznie opustoszało.
W Westronie jego nazwa brzmi Karningul.

Szare Przystanie

Szare Przystanie, w Sindarinie zwane Mithlond, były miastem i portem założonym przez Cirdana w 1 roku Drugiej Ery. ZNajdowały się u nasady Zatoki Lhun.
To właśnie z Przystani odpływały statki na Zachód, niosące zmęczonych życiem w Śródziemiu Eldarów do Valinoru. Stopniowo jednak miasto pustoszało. Według proroctwa Cirdan miał pozostać w swoim porcie tak długo, póki ostatni biały statek nie odpłynie za Morze. Stało się tak dopiero w Czwartej Erze, kiedy na Zachód płynęli Powiernicy Pierścieni, z Frodem Bagginsem na czele.

Tirion

Tirion był głównym miastem Eldamaru. Zbudowano go na przełęczy Calacirya na wzgórzu Tuna. Był to pierwszy dom Vanyarów w Eldamarze, jednak odeszli oni po wielu wiekach, wybierając życie w blasku Drzew, blisko Valarów. W Tirionie pozostali Noldorowie. Miastem władał Finwe, lecz gdy jego syna Feanora wygnano na dwanaście lat, poszedł z nim na wygnanie, przekazując władzę Fingolfinowi.
"Tirion" oznacza w Quenyi wielką wieżę strażniczą. Miasto to miało białe mury i kryształowe schody. Najwyższą wieżą była Mindon Eldalieva. U jej podstawy rósł Galathilion, Białe Drzewo stworzone przez Yavannę na wzór Telperiona - prezent dla Vanyarów i Noldorów.


Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl