Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Księga Historii


Quenta Silmarillion - Ucieczka Noldorów

Zwołano naradę w Kręgu Przeznaczenia. Yavanna powiedziała, że światło Drzew żyje już tylko w Silmarilach, ale mogłaby wykorzystać klejnoty, aby ożywić Drzewa, zanim ich korzenie zbutwieją. Feanor jednak odmówił. Wtedy zjawili się wysłannicy z Formenos i oznajmili, że Melkor z Ungoliantą napadli twierdzę Feanora, zabili Finwego i ukradli Silmarile. Feanor przeklął Melkora i festyn na Taniquetilu, przez który nie było go w Formenos.
Tymczasem Melkor dotarł na pustkowie Aramanu, a potem do Angbandu. Jednak Ungolianta zażądała swojej zapłaty i Melkor musiał jej oddać skradzione klejnoty. Pajęczyca zapragnęła także Silmarili, jednak on chciał ich dla siebie. Oplotła go siecią, a wtedy on krzyknął i na jego wezwanie przybyli Balrogowie. Ungolianta uciekła. Morgoth zbiegł do Angbandu, a Silmarile umieścił w swojej koronie.
Po ucieczce Melkora z Valinoru Noldorowie wrócili do Tirionu. Zjawił się tam także Feanor, który zgromadził ich na dziedzińcu. Wygłosił mowę przeciw Morgothowi, ale opartą na jego kłamstwach. Wezwał Elfów do opuszczenia Valinoru. Potem złożył straszną przysięgę, a z nim złożyło ją jego siedmiu synów. Wezwał Ciemność, by ich ogarnęła, jeśliby nie ścigali kogokolwiek, kto chce zgarnąć Silmarile.
Fingolfin nie złożył tej przysięgi, a Finarfin namawiał do zachowania rozwagi i spokoju. Jednak Feanor zwyciężył. Przygotowania do wymarszu szybko zakończono i Elf rozpoczął ustawianie hufców. Nie wszyscy Elfowie chcieli go za przewodnika. Woleli, by to Fingolfin nim został, gdyż bardziej go kochali i szanowali. Ostatecznie Noldorowie podzielili się na dwa hufce. Pierwszy prowadził Feanor, drugi - liczniejszy - Fingolfin. Gdy Feanor dał sygnał do wymarszu, pojawił się posłaniec Manwego. Elfowie wyruszają w złą godzinę, rzekł, a Feanor drogo zapłaci za swoją przysięgę, bowiem żaden Elf nie zdoła pokonać Valara. Feanor odparł, że przynajmniej nie siedzi z założonymi rękami. Noldorowie poszli za nim.
Feanor prowadził na północ, ale zrozumiał, że potrzebuje floty, by pokonać ocean. Postanowił nakłonić do współpracy Telerich z Alqualonde, jednak ci odmówili. Wtedy nakazał Noldorom zająć statki Telerich przemocą.Wywiązała się walka, wielu Elfów poległo. Noldorowie zwyciężyli i odpłynęli na statkach splamionych krwią pobratymców. Droga stawała się coraz trudniejsza.
Gdy Noldorowie doszli do północnych rubieży Valinoru, usłyszeli głos Mandosa. Mówił o zamknięciu Valinoru, o gniewie Valarów i znużeniu światem. Nazwano to później Proroctwem Północy oraz Przeznaczeniem Noldorów. To tylko utwierdziło Feanora w przekonaniu, że Valarowie siłą chcą zatrzymać Elfów w Amanie. Jednak Finarfin i wielu Elfów zawróciło z powrotem do Valinoru, wyjednawszy przebaczenie u Valarów.
Pozostali Noldorowie szli dalej na północ, gdzie cieśnina Helcarakse oddzielała Aman od Śródziemia. Tam Feanor zatrzymał pochód. Elfowie z hufca Fingolfina już szemrali przeciw niemu, więc postanowł on cichcem zawładnąć statkami i wymknąć się do Śródziemia. Udało mu się to. Zabrał ze sobą tylko najwierniejszych Elfów, zostawiając na brzegu Fingolfina z jego hufcem. Kiedy dotarł na drugi brzeg, spalił statki. Łunę ujrzał Fingolfin i zrozumiał, że Feanor zdradził. Nie zawrócił jednak, chciał porachować się ze zdrajcą. Wielu zginęło w tej ciężkiej wędrówce, ale Fingolfin dotarł do Śródziemia.

Quenta Silmarillion - Sindarowie

W Śródziemiu rosła potęga Thingola, którego zwano Elu Thingol, czyli Szary Płaszcz, i Meliany. Jedyną ich córką była piękna Luthien. W drugim wieku niewoli Melkora, do Beleriandu, gdzie żyli Elwe z Melianą, zawędrowali krasnoludowie z Ered Luin - Gór Błękitnych. W górach tych wykuli dwa miasta: Gabilgatholem (Belegost) oraz Tumunzaharem (Nagrod). Sindarowie dziwili się z początku krasnoludom i ich twardej mowie, jednak nie musieli się jej uczyć, gdyż Nogothrimowie szybciej opanowali mowę Elfów. Współpraca przynosiła obopólne korzyści.
W końcu Thingol poprosił krasnoludów z Belegostu o pomoc w budowie swojej siedziby. Ci ochoczo wzięli się do pracy i wykuli w skale Menegroth - Tysiąc Grot. Po ukończeniu prac krasnoludy nadal odwiedzały Menegroth, lecz czyniły to coraz mniej chętnie, gdyż Valarowie nie zniszczyli całkowicie zła na Północy i potwory zaczęły nawiedzać także Beleriand. Doszło do tego, że król Thingol postanowił uzbroić swój lud. Pierwszą broń dla Eldarów wykonały krasnoludy. Elfowie przegnali potwory, ale broń zatrzymali i przechowywali. Do królestwa Elwego przybył wtedy syn Lenwego, Denethor, wraz ze swoim ludem, ponieważ tam jeszcze panował pokój. Daeron, królewski minstrel, obmyślił wtedy swoje runy.
Jednak Morgothowi udało się zbiec do Angbandu, położonego niedaleko Menegrothu. W podziemiach tej fortecy rozmnażali się orkowie - upodleni i zmutowani Elfowie. Morgoth doszedł do wniosku, że może zaatakować królestwo Thingola. I zaatakował je z dwóch stron. Tak zaczęła się pierwsza bitwa w Wojnach o Beleriand. Wygrali ją Elfowie - niewielu orków powróciło z powrotem do Angbandu, poległ także Denethor.
Po zakończeniu bitwy Thingol zebrał cały swój lud w lasach Neldoreth i Region, a Meliana opasała tą krainę Obręczą, której nikt nie mógł przekroczyć bez zgody króla Thingola. Kraj ten nazwano Doriathem. Panował tam pokój, pełen jednak czujnego napięcia.

Quenta Silmarillion - Słońce, Księżyc i ukrycie Valinoru

Po ucieczce Melkora Valarowie długo siedzieli w Kręgu Przeznaczenia. Bolało ich to, że serce Feanora zostało skażone. Manwe zapłakał, kiedy Mandos przyniósł mu odpowiedź zapalczywego Elfa. Po opuszczeniu przez Noldorów Amanu Valarowie zaczęli działać.
Yavanna zaśpiewała przy Drzewach i wtedy na gałązce Telperiona rozwinął się jeden kwiat, a na gałązce Laurelina - jeden owoc. Wtedy Drzewa umarły. Z kwiatu i owocu Varda stworzyła Słońce i Księżyc. Statkiem Słońca sterowała Ariena, a wyspą Księżyca Tilion. Pierwszy w niebo wzbił się Księżyc i wtedy to Fingolfin wraz ze swoim hufcem stanął w Śródziemiu.
Gdy pojawiło się Słońce, Morgoth ze strachu uciekł do najgłębszych czeluści Angbandu. Nienawidził nowych świateł. Arieny się bał, zaatakował za to Tiliona, lecz przegrał. Dlatego spowił całą okolicę Angbandu ciemną chmurą.
Valarowie po napaści na wyspę Księżyca ufortyfikowali Valinor. Wtedy powstały Zaczarowane Wyspy - pas z północy na południe, odgradzający morza od Tol Eressei. Nikt nie mógł go przekroczyć - Valinor został ukryty. Nikt, z wyjątkiem jednej osoby.

Quenta Silmarillion - Ludzie

Teraz już Valarowie nie zwracali większej uwagi na Śródziemie - tylko Ulmo zbierał jeszcze wiadomości z lądu. Lata słoneczne biegły szybciej niż lata Drzew, Arda przeżywała swoją drugą Wiosnę.
O pierwszym wschodzie Słońca w krainie Hildorien obudziły się Młodsze Dzieci Iluvatara. Eldarowie nazywali ich Atani - Drugi Lud, choć ludzie mieli potem wiele innych nazw. Żaden Valar nie zaprosił Ludzi do Valinoru, a ludzie po prostu bali się Potęg. Wkrótce potem spotkali Elfów, gdyż nadszedł czas wojen między Morgothem a Noldorami i Sindarami.
Ludzie nie byli tak mądrzy jak Elfowie. Działo się tak dlatego, że ludzie są śmiertelni i łatwiej giną - czy to od broni, czy od zwykłej choroby i starości. Tylko Manwe i Mandos wiedzą, gdzie udają się duchy ludzi po śmierci. Elfowie i Ludzie uważali się za braci, dopiero później Morhoth sprawił, że te dwa plemiona odsunęły się od siebie.

Quenta Silmarillion - Powrót Noldorów

Gdy Feanor palił okręty Telerich, łunę dostrzegł także Morgoth. Hufiec Feanora posuwał się wgłąb lądu, aż nad jezioro Mithrim, gdzie rozbito obóz. Morgoth nie czekał, aż Feanor dostatecznie go umocni, i zaatakował. Tak rozegrała się Druga Bitwa w Wojnach o Beleriand, Dagor-nuin-Giliath. Noldorowie odparli atak nieprzyjaciela, jednak Feanorowi to nie wystarczyło- gonił niedobitków pod samą bramę Angbandu. Tam wraz z garstką przyjaciół został otoczony przez Balrogów. Zginąłby, raniony, gdyby nie zjawili się na ratunek jego synowie. Dźwigali go do Mithrimu, lecz Feanor umarł już na Ered Wethrin.
Noldorowie dowiedzieli się od Elfów Szarych o potędze Thingola i Meliany. Z kolei cały Menegroth wiedział o wydarzeniach na Północy. Niedługo po śmierci Feanora u jego synów zjawił się poseł Melkora. Chciał zawrzeć pokój. Na spotkanie Elfowie udali się z liczną eskortą, ale to i tak nie pomogło. Morgoth pojmał Maedhrosa i oznajmił, że nie uwolni go, póki Noldorowie się nie wycofają. Bracia wiedzieli, że i tak nie dotrzyma warunków umowy. Wtedy Morgoth powiesił Maedhrosa nad przepaścią za przegub prawej ręki.
Tymczasem, kiedy ukazało się Słońce, do Mithrimu wkroczył Fingolfin. Rozbił on obóz na północnym brzegu jeziora. Noldorowie Feanora przenieśli się na południowy brzeg. Gdyby nie zdrada, witaliby Fingolfina z wielką radością. Widząc to, Morgoth wypuścił z Angbandu dymy, które wiatr poniósł nad jezioro. Wtedy Fingon, syn Fingolfina, wyruszył na poszukiwanie Maedhrosa, byli bowiem przyjaciółmi w Valinorze. Pomógł mu w tym Król Orłów, Thorondor. Gdy znaleźli uwięzionego, Fingon obciął mu rękę, nie mogąc uwolnić jej z kajdan. Nienawiść między rodami Fingolfina i Feanora nieco przygasła, bo Maedhros zrzekł się władzy i poprosił o przebaczenie winy.
Noldorowie wysłali posłów do innych krain Beleriandu. Do Doriathu wstęp mieli tylko krewni Finarfina. Thingol zezwolił Noldorom na osiedlenie się w Hithlumie, Dorthonionie oraz w kraju na wschód od Doriathu. Dwadzieścia lat później Fingolfin wydał ucztę, na której podjęto wiele dobrych decyzji i zapanował pokój. Później Finrod i Turgon, syn Fingolfina, mieli sen, w którym Ulmo ich ostrzegał. Dlatego też Finrod wybudował Nargothrond, a Turgon pragnął wybudować miasto na wzór Tirionu w Dolinie Tumladen. A Morgoth znów zaatakował Beleriand. Była to Trzecia Bitwa w Wojnach o Beleriand - Dagor Aglareb, Bitwa Chwalebna. Książęta zwyciężyli i rozpoczęli trwające czterysta lat oblężenie Angbandu. Trwał Długi Pokój, a kraje Beleriandu rozwijały się i piękniały.

Quenta Silmarillion - Beleriand i jego królestwa

Fingolfin i jego syn Fingon podzielili między siebie Hithlum. Ojciec osiadł nad jeziorem Mithrim, a syn w Dor-lominie. Nevrastem władał Turgon, drugi syn Fingolfina. Była to kraina na zachód od Dor-lominu. Na stokach Dorthonionu czuwali Angrod i Aegnor, synowie Finarfina. Przełomu rzeki Sirion strzegł Finrod, ale po wybudowaniu Nargothrondu powierzył to bratu, Orodrethowi. Królestwo Nargothrondu leżało w Beleriandzie Zachodnim, między rzekami Teiglin i Narog. Na wschód od Nargothrondu leżał Doriath składający się z trzech puszcz: Brethil, Neldoreth i Region. Tam, gdzie rzeka Esgalduina skręcała na zachód ku Sirionowi, znajdował się Menegroth. W Ossiriandzie, Krainie Siedmiu Rzek, żyły Elfy Zielone. Synowie Feanora zajęli Marchię Maedhrosa i tereny za nią. Maedhros wybudował fortecę na wzgórzu Himring, Celegorm i Curufin ufortyfikowali przełęcz Aglon. Na wschód od nich terenu pilnował Maglor, a na wschód od niego - Caranthir, nad jeziorem Helevorn. Na południu Beleriandu osiedlili się bracia Amrod i Amras. Żaden z Noldorów nie przekraczał gór Ered Lindon, naturalnej granicy Beleriandu.

   


Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl