Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Rivendell to strona o elfach, stworzona specjalnie z myślą o ich miłośnikach. Można tu znaleźć teksty o historii elfów, pierwszej, drugiej, trzeciej i początkach czwartej ery, jesat dokładnie omówione pisamo Tengwar i Cirth, którego można się nauczyć, Jest bowiem podany dokładny opis wszystkich liter, który można zastosować do pisania. Oprócz tego na stronie są opisy kompletnych ubiorów i strojów elfich, tłumaczenia z filmu władca pierścieni, a także z rozszerzonej wersji DVD -każde słowo jest dokładnie przetłumaczone. W księdze siedzib są opisy wielu tolkienowskich miejsc, takich jak Rivendell, Gondolin, Lothlorien, Mroczna Puszcza, Tirion i innych, a także opisy wielu znakomitych elfów, takich jak Feanor, Legolas, Galadriel, Arwena, Fingolfin, Finrod Felagund, Haldir. Spokojnie możecie opanować podstawy języków Quenya i Sindarin przez zapoznanie się z tekstem na ich temat, z Władcy Pierścieni wypisane są wszystkie przykłady tych dwóch elfich języków.



Dziedziniec
Biblioteka
Zaprzyjaźnione

Księga Historii


Quenta Silmarillion - Noldorowie w Beleriandzie

Po Dagor Aglareb Turgon zebrał swoich podwładnych i zaprowadził ich do Doliny Tumladen. Po pięćdziesięciu dwóch latach ciężkiej pracy powstało miasto Ondolinde - Skała Muzyki Wody, jednak mieszkańcy zmienili nazwę na Gondolin - Ukryta Skała. Turgonowi ukazał się ponownie Ulmo. Kiedy Gondolin będzie zagrożony, mówił, przybędzie ktoś z Nevrastu, by ostrzec miasto. Tak przez trzysta pięćdziesiąt lat gród rozrastał się i piękniał. Lecz najpiękniejsza była córka Turgona, Idril Celebrindal - Srebrnostopa.
Tymczasem w Doriath przebywała Galadriela i często opowiadała Melianie o latach w Valinorze, milkła jednak przy śmierci Drzew. W końcu Meliana zaczęła coś podejrzewać. Galadriela opowiedziała jej wtedy o Silmarilach, przemilczała zaś Przysięgę, rzeź w Alqualonde i spalenie okrętów. Meliana powtórzyła wszystko Thingolowi i przestrzegła go przed synami Feanora.
Tymczasem Morgoth rozpuścił w Beleriandzie pogłoski o czynach Noldorów, które dotarły też do Thingola. Akurat przebywali u niego Finrod i Angrod. Na oskarżenie króla Angrod wyjawił całą prawdę - Bratobójstwo, okręty w Helcarakse i opisał ciężką wędrówkę. Thingol zakazał używania języka Noldorów, Quenyi, w jego królestwie i synowie Finarfina opuścili Doriath z ciężkim sercem. I tylko książęta Noldorów używali między sobą języka Zachodu.

Quenta Silmarillion - Maeglin

Wraz z Turgonem w Ukrytym Królestwie mieszkała jego siostra, Aredhela Ar-Feiniel. Po dwustu latach spędzonych w zamknięciu zapragnęła odwiedzić dawnych druhów, synów Feanora. Turgon był przeciwny tej wyprawie, jednak musiał ustąpić. W drodze przez Nan Dungortheb księżniczka zgubiła jednak swoją świtę, która nie mogąc jej odnaleźć, wróciła do Gondolinu i powiadomiła Turgona.
Aredhela zaś trafiła do domu Celegorma i stamtąd urządzała sobie wycieczki. Pewnego dnia zajechała do Nan Elmoth. Mieszkał tam Eol, zwany Ciemnym Elfem. Unikał Noldorów, wiele nauczył się od krasnoludów. Dostrzegł Aredhelę i pokochał ją. Sprawił, że trafiła do jego domu i została tam jako jego żona. Urodziła mu syna, Maeglina. Uczył się on chętnie wszystkiego, a jego głos nie znosił sprzeciwu. Kiedy raz Aredhela opowiadała mu o Turgonie, zapragnęła wrócić do Gondolinu.
Gdy Eola nie było w pobliżu (nie chciał on, by żona gdziekolwiek się ruszała), zabrała Maeglina i udała się w odwiedziny. Eol jednak wrócił wcześniej i zobaczywszy, że nigdzie nie ma Aredheli i syna, podążył za nimi. Zdążył zobaczyć jeszcze suknię Aredheli na tajemnej ścieżce do Gondolinu, zanim zniknęła za zakrętem. Aredhela została gorąco powitana przez brata, a Maeglina olśniła wspaniałość miasta i księżniczka Idril. Niedługo po tym do miasta dostał się Ciemny Elf i zażądał zwrotu żony i syna. Gdy Maeglin nie odpowiedział na wezwanie ojca, Eol cisnął w niego zatrutym dzirytem. Aredhela zasłoniła syna i zmarła, a Eola strącono w przepaść. Maeglin zaś zdobył wysoką pozycję wśród Noldorów i tylko Idril znała jego myśli. Bała się go, gdyż kochał ją, nie mając cienia nadziei. Z tym większą stanowczością Maeglin przeprowadzał swoją wolę, a ciemność wypełniła jego serce - w Gondolinie posiane zostało ziarno zła.

Quenta Silmarillion - Ludzie przybywają na Zachód

Za dni Długiego Pokoju Finrod Felagund wybrał się z Nargothrondu do północnej części Ossiriandu. Zobaczył tam ognisko i zaciekawiony podszedł bliżej. Nie byli to orkowie - byli to ludzie ze szczepu Beora Starego. Finrod przyglądał się im i pokochał ich. Wziął harfę Beora i zagrał. Ludzie obudzili się i nadali mu imię Nom -Mądry. Został wśród nich i nauczał, a oni obrali go na wodza.
Felagund od Beora dowiedział się, że więcej gromad ludzkich ciągnie na Zachód. Elfom Zielonym jednak nie podobało się to, gdyż ludzie palili ogniska i płoszyli zwierzęta, więc za radą Finroda Beor zebrał swoich ludzi i przeniósł się do kraju Estolad, na południe od Nan Elmoth. Finrod, wracając do swojego królestwa, wziął ze sobą Beora, który został tam już do śmierci. Wkrótce zaczęły przybywać także inne szczepy ludzi. Finrod często ich odwiedzał, a wielu Edainów (tak Eldarowie zwali ludzi) przystawało na służbę do władców Elfów. Ci zaś, oprócz Thingola, otwarli granice i ludzie zaczęli się osiedlać w ich królestwach.
Wielu pozostało w Estoladzie i tych Morgoth próbował skłócić i napaść, jednak Celegorm zdążył na czas. Wtedy to napadnięci Haladinowie wybrali Halethę na władczynię, a ona powiodła ich do lasu Brethil.
Najpotężniejszym wodzem Edainów był Hador, władający Dor-lominem. Miał on synów Galdora i Gundora, Galdor - Hurina i Huora, Hurin - Turina, Huor - Tuora, a Tuor - Earendila. W Dorthonionie władał prawnuk Beora, Boromir. Miał on syna Bregora, ten - Bregolasa i Barahira, Bregolas - Baragunda i Belegunda. Morwena, córka Baragunda, urodziła Turina, a Riana, córka Belegunda - Tuora. Synem Barahira był Beren Jednoręki, który ożenił się z Luthien, córką Thingola. Mieli córkę Elwingę, która została żoną Earendila.

Quenta Silmarillion - Zniszczenie Beleriandu i śmierć Fingolfina

Fingolfin wielokrotnie zastanawiał się nad atakiem na Angband. Morgoth jednak zaatakował pierwszy. Zalał ogniem równinę Ard-Galen i wielu Noldorów zginęło, nie mając dokąd uciec. Tak rozpoczęła się Czwarta Bitwa - Dagor Bragollach, Bitwa Nagłego Płomienia. Na czele smoków szedł Glaurung, teraz dorosły i straszny. Wielu najdzielniejszych poległo w pierwszych dniach, zanim ktokolwiek zdążył coś zorganizować, wielu zbiegło do Doriathu i Nargothrondu. Oblężenie Angbandu zakończyło się. Finrod został odcięty od reszty wojsk, lecz na ratunek przybył mu Barahir. Celegorm i Curufin uciekli z przełęczy Aglon, a Caranthir stracił swoje jezioro.
Fingolfin uznał, że to klęska ostateczna. Pojechał pod bramę Angbandu i wyzwał Morgotha na pojedynek. W końcu jednak ogarnęło go zmęczenie i Melkor zmiażdżył go. Ciało Elfa odebrał Thorondor i poniósł je do Gondolinu, gdzie Turgon usypał ojcu kurhan. Władza Morgotha rozciągnęła się na całą Północ. Barahir ciągle bronił się w Dorthonionie, lecz niewielu ludzi mu pozostało. Wtedy się wycofał. A Morgoth palił, niszczył, zabijał, kłócił.
Lud Halethy bronił się w Brethilu, a wkrótce rody Hadora i Halmira, wodza Haladinów, połączyły się. Huor i Hurin walczyli, aż, odciętych, zabrał Thorondor do Gondolinu. Obydwaj wiele się tam nauczyli i poznali wiele zamysłów króla. Tęsknili jednak do swoich i przekonali króla, by pozwolił im opuścić ukryte miasto oraz przysięgli milczenie. Siedem lat po Czwartej Bitwie Morgoth zaatakował Hithlum. Hurin wypędził orków z Ered Wethrin, przybyli też na pomoc Elfowie z Wybrzeża i rozgromili zastępy nieprzyjaciela. Eldarowie zwyciężyli, a władzę nad Dor-lominem objął Hurin.

Quenta Silmarillion - Beren i Luthien

Morgoth ciągle szukał Barahira w Dorthonionie i w końcu dowiedział się, gdzie ten ma kryjówkę. Nocą orkowie zaatakowali obóz ludzi. Przeżył tylko Beren, bo nie było go wtedy w kryjówce. Pogrzebał szczątki ojca i ruszył w pościg. Tułał się po Dorthonionie, lecz w końcu trafił do Doriathu. Tam ujrzał Luthien, córkę Thingola, i pokochał ją. Nazwał ją Tinuviel. Ona odtąd często go odwiedzała w lesie, jednak ich schadzki zostały wyśledzone przez Daerona, który doniósł o wszystkim królowi.
Thingol wezwał Berena i kazał mu przynieść Silmaril w zamian za córkę. Doriath został uwikłany w klątwę Mandosa. Beren przystał na to, od razu udał się do Nargothrondu i opowiedział o wszystkim Felagundowi. Finrod postanowił pomóc człowiekowi. Mimo protestów Celegorma i Curufina zabrał ze sobą dziesięciu najwierniejszych sług, a koronę oddał bratu, Orodrethowi. Szli w przebraniu orków, ale Sauron odarł ich i wtrącił do lochu. Luthien, dowiedziawszy się o tym, zapragnęła uratować ukochanego, ale Thingol wybudował jej specjalny dom na drzewie, pilnowany przez straż. Wtedy dziewczyna z własnych włosów utkała szatę o mocy usypiania i uciekła z Doriathu.
Na granicy wytropił ją Huan, wilczur Celegorma, i przyprowadził ją do niego, do Nargothrondu. Elf jednak, zamiast pomóc, uwięził ją, gdyż zakochał się w niej i uważał, że nie ma już ratunku dla Finroda. Z pomocą przybył Huan. Razem uciekli z Nargothrondu i skierowali się na północ. Tymczasem w lochu Berena i Finroda wilkołak codziennie pożerał jednego z ich towarzyszy. Kiedy chciał pożreć Berena, Felagund zabił go, jednak sam przy tym odniósł śmiertelne rany. Beren długo go opłakiwał. Wtedy Luthien stanęła przed bramą i zaśpiewała. Sauron wysłał wilka, by ją pojmał, ale Huan zabił go. Wtedy Sauron sam zmienił się w wilkołaka, lecz musiał się poddać. Tak Luthien uwolniła wszystkich więźniów i wraz z Berenem usypała kurhan Felagundowi.
Tymczasem w Nargothrondzie Orodreth nie chciał dłużej gościć Celegorma i Curufina, tak więc książęta udali się do swoich braci. Po drodze spotkali wracających Berena z Luthien i próbowali go stratować. Huan jednak go obronił. Wreszcie Beren wkroczył w granice Doriathu. Z ciężkim sercem zostawił tam Luthien i udał się z powrotem po obiecanego Thingolowi Silmarila. Ale Luthien i tym razem podążyła za ukochanym. Podróżowali razem z Huanem w przebraniu nietoperzycy i wilka. Dotarli do bramy Angbandu. Czuwał tam Karcharoth, jednak Luthien uśpiła go. Z Huanem zeszli do najgłębszej siedziby Morgotha i Luthien zaśpiewała. Morgoth upadł, a wtedy Beren wyłuskał mu z korony Silmaril. Uciekli do bramy, a tam już czekał Karcharoth. Odgryzł Berenowi rękę z klejnotem i umknął, a Berena i Luthien orły zaniosły do granic Doriathu. Odtąd Berena zwano Erchamion - Jednoręki.
Znów razem z ukochaną wędrowali po lasach. Tymczasem na północ Doriathu trafił Karcharoth. Wtedy zakochani powrócili na dwór Thingola. Beren dotrzymał obietnicy - Silmaril znajdował się przecież w jego dłoni. Na te słowa serce króla zmiękło i zezwolił on na ich związek. Jednak w Doriath wciąż szalał wilk. Zorganizowano polowanie, na które wyruszyli król, Beren, Mablung, Beleg oraz Huan, pies Valinoru. Huan wypłoszył wilka, który rzucił się na Thingola. Beren zasłonił króla, a pies stoczył walkę z wilkiem. Obydwaj odnieśli śmiertelne rany. Huan, po pokonaniu Karcharotha, doczołgał się do człowieka i umarł. Mablung rozciął brzuch wilka i wydobył Silmaril, po czym włożył go w rękę Berena. Człowiek przed śmiercią zdążył jeszcze popatrzeć w twarz ukochanej.
Luthien po śmierci Berena porzuciła swoje ciało i udała się do siedziby Mandosa. Ulitował się on nad nią i dał jej wybór. Mogła albo odejść do Valinoru, bez Berena, albo wrócić do Śródziemia wraz z nim i umrzeć jako śmiertelniczka. Wybrała drugie wyjście i dzięki temu dwa plemiona Dzieci Iluvatara złączyły się ze sobą.

Quenta Silmarillion - Piąta bitwa - Nirnaeth Arnoediad

Beren wraz z Luthien osiedlili się na wyspie Tol Galen w Ossiriandzie. Tam przyszedł na świat ich syn, Dior Aranel, tam też oni zmarli. W tym czasie Maedhros zrozumiał, że Morgotha można pokonać tylko wtedy, gdy Elfowie się zjednoczą. Zaczął też do tego nawoływać. Niewielu Eldarów przybyło jednak na wezwanie - przysięga złożona w Valinorze utrudniała wszelkie zamiary. Z Nargothrondu przybył niewielki oddział Gwindora, z Doriathu tylko Mablung i Beleg. Za to pomogli Naugrimowie - dostarczyli i wojowników, i broń. Maedhros zgromadził także ludzi i wyćwiczył ich.
Za wcześnie jednak ujawnił się i chociaż wypędził orków z Beleriandu, Morgoth został w ten sposób ostrzeżony. W dniu bitwy armia Eldarów czekała na Morgotha na wschodzie i na zachodzie, w górach Hithlum. Niespodziewanie zjawił się także Turgon z wojskiem z Gondolinu. Wtedy Morgoth wysłał część swego wojska, by wywabiła Fingona z gór. Ten jednak czekał na sygnał od Maedhrosa. Widząc to, Morgoth posłał jeźdźców z Gelmirem - elfem złapanym podczas Dagor Bragollach. Na oczach wojsk Eldarów odrąbali mu kończyny i głowę.
Los chciał, że w pierwszym szeregu stał brat jeńca, Gwindor. Rzucił się on na wysłanników, by pomścić brata, a za nim ruszyło wielu innych. Fingon nie miał wyjścia - dał znak i cała armia skryta w Hithlumie ruszyła do ataku. Dotarła aż pod bramę Angbandu, lecz tam została zmuszona do odwrotu. Fingon poniósł wielkie straty, a Gwindora pojmano.
Noldorowie mimo wszystko mieliby jeszcze szanse na wygraną, gdyby nie niektórzy z ludzi, których zwerbował Morgoth. Nieprzyjaciel rzucił teraz na pole bitwy całe swoje wojsko. Hufiec Maedhrosa załamał się i wycofał, dzielnie walczyli jeszcze Naugrimowie, a na zachodzie Fingon i Turgon mieli przeciw sobie armię trzykrotnie liczniejszą. Fingon poległ w walce z Balrogiem. Turgon zaczął się wycofywać, chroniony przez ludzi z Dor-lominu, dowodzonych przez Hurina i Huora. Na ludzi rzuciła się cała armia Nieprzyjaciela. Hurina wzięto do niewoli, resztę zabito. Z królestw Elfów przetrwały Doriath i Nargothrond, Eldarowie chronili się na wyspie Balar, a Morgoth rozpanoszył się w całym Śródziemiu.

   


Przyjaciele Elfów
Toplisty
Kontakt
Fanuilos: fanuilos@wp.pl